زن روزهای برفی

بهاریه

zane-roozhaye-barfi — Wed, 18 Mar 2009 17:08:53 GMT

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید...

بعد از سال ها ... مثل روزگار کودکی بوی بهار رو با تمام وجودم احساس می کنم و سرخوشم از این همه شور و عشق.

با آرزوی بهترین ها ... سال نو رو به تمامی دوستان تبریک می گم.

اس ام اس

zane-roozhaye-barfi — Fri, 19 Sep 2008 13:53:18 GMT

پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود و به ماهی می گفت :

سقف قفست شکسته...

چرا پرواز نمی کنی؟!

شانزدهم خرداد

zane-roozhaye-barfi — Thu, 05 Jun 2008 17:08:18 GMT

می دونی تاریخ زندگی بشر روی کره ی خاکی به چند هزار سال می رسه؟

هفت هزار؟

ده هزار؟

بیست و پنج؟

پنجاه؟ یا پونصد هزار سال؟

کسی می دونه یک میلیون سال پیش ... توی دنیا چه خبر بوده؟

حالا بیا از این طرف بپریم...

فراتر از قرن ها.... و هزاره ها...

یک میلیون سال دیگه... روی زمین چه خبره؟

انسان اون زمان... چه می دونه هیتلر ... مسیح ... داوینچی... پله...سوفیا لورن... حافظ ... کوروش... باخ... هدایت...و ... کیا بودن؟ هان؟

همه ی اینها یی که گفتم ... به همراه من... تو ...و همه و همه ... می شیم... یک جمله ی چهار یا پنج کلمه ای... مثل : انسان پیش از تاریخ... یا انسان ماقبل تاریخ....

خب ...تا اون موقع کی می دونه مبداء تاریخ کجاست؟!

جاودانگی با دنیای ما سازگار نیست...

نیست که نیست...

چشمهای سگ آبی

zane-roozhaye-barfi — Thu, 15 May 2008 20:34:18 GMT

مارکز را دوست دارم... و شايد مدت ها جز آثار مارکز هيچ قلمي بر دلم نمي نشست... اما در ميان شاهکارهايي چون پاييز پدر سالار ، صد سال تنهايي ، عشق سال هاي وبا ، طوفان برگ، خانه ي بزرگ ، ساعت شوم و ... مجموعه داستان هاي کوتاهي چون پرندگان مرده ، زائران غريب و سفر خوش آقاي رئيس جمهور...يک داستان کوتاه هست که شايد بيشتر از تمامي اين آثار دوستش مي دارم... و روز و شب ها با آن زندگي کرده ام... چشم هاي سگ آبي از مجموعه ي سفر خوش آقاي رئيس جمهور. يکي از زيبا ترين داستان های کوتاهي ست که به عمرم خوانده ام... بر دلم نشست و بخشي از وجودم شد.

با هم بخوانيم ... شايد پيدا کنيم در بيداري : چشمهاي سگ آبي را.

· چشمهاي سگ آبي

آن وقت نگاهي به من انداخت. فکر کردم اول زن به من نگاه مي کرده . اما بعد که پشت چراغ رويش را برگرداند و من نگاه ِ لغزنده و سمج ِ او را ، از روي شانه ام، در پشت سر احساس کردم ، فهميدم که اين من بوده م که ابتدا به او نگاه مي کرده ام . سيگاري روشن کردم. پيش از آنکه صندلي خود را بچرخانم و تعادلم را روي يکي از پايه هاي عقب حفظ کنم دود تند و غليظ را فرو بردم . آن وقت به او چشم دوختم ، انگار تمام آن شب ها کنار چراغ مي ايستاده و مرا نگاه مي کرده . کارمان اين بود که چند دقيقه اي به هم خيره مي شديم. من تعادلم را روي يک پايه ي صندلي حفظ کرده بودم و نگاه مي کردم . او ايستاده بود ، دست دراز و آرامش را روي چراغ گرفته بود و مرا نگاه مي کرد. پلک هايش را که مثل هر شب روشن بود نگاه مي کردم. همان وقت بود که آن موضوع هميشگي يادم آمدو خطاب به او گفتم : « چشمهاي سگ آبي » و او بي آنکه دستش را از روي چراغ کنار بکشد ، گفت: « اينو ، اينو هيچ وقت فراموش نمي کنم.» از زير شعاع نورِ چراغ دور شد و گفت : « چشمهاي سگ آبي . اينو همه جا نوشته م »

سلام

zane-roozhaye-barfi — Thu, 01 May 2008 12:04:18 GMT

حس غریبی دارم... غریب... انگار بعد از سال ها غربت به خانه برگشته ام... گوشه گوشه ی این خانه برایم خاطره انگیز است...خاطره ی تو.... خاطره ی من ...و همه آن هایی که یاور بودند روز بی یاوری... سپاس برای همه مهربانی هاتان... ناهید خودم ... حمیدرضا سلیمانی عزیزکه بزرگ است و دریایی و در این غوغای شک و تردید ایمان و اعتماد هدیه می دهد ... بهار که غریب نوازی کرد و مرهم بر زخم هایم نهاد... فائزه ی عزیز که هرچند رفته اما هنوز آدرس این خانه را یادش هست....و همه ی آن ها که دستان مهربانشان دست های منجمدم راترک نکرد.

زمستان ۸۶ ... سرما استخوان می سوزاند و من برای تماشای برف به سپیدان رفتم ... نزدیکی شیراز... تمام عمرم این همه طعم سرما رانچشیده بودم ... آخر شرجی های جنوب کجا و سرمای خدا درجه زیر صفر...

این که می بینید ... زن روزهای برفی است... بیشتر از این نتوانستم ... دستکش های پشمی ... و تمام لباس هام خیس خیس بود و باد و سرما...چنان ویرانم می کرد که پلک هام باز نمی شد... رفته رفته بی هوش می شدم ... تمام وجودم لمس شده بود از سرما...این طور شد که ظریف کاری های گردن و دست ها و بالا تنه ماند... باران پشت سر من کارم رامی شست و برف نرم قابلیت ظریف کاری را نداشت...

به هر حال... دوستش دارم ... خیلی زیاد ... انقدر که وقت ترک کردن سپیدان ... بغض تلخی آزارم می داد و از کرده پشیمان بودم ... اما خب چه می شود کرد.... گاهی آدم ناچار است خداحافظی کند...با همه آن چیز هایی که دوستشان دارد ...

تقدیمش می کنم به شما ... که مهربانید و از جنس آفتاب....

فریاد...

zane-roozhaye-barfi — Fri, 25 May 2007 20:30:09 GMT

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از دورن خسته ی سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ی فریاد
خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقشهایی را که من بستم به خون دل
بر سر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من ، سوزد و سوزد
غنچه هایی را که پروردم به دشواری
در دهان گود گلدانها
روزهای سخت بیماری
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم ، گ
گریان ازین بیداد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد
وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
و آنچه دارد منظر و ایوان
من به دستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
ز آندگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود
تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خکستر
وای ، ایا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد ؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

..........................

انگار وقت خدا حافظی رسیده ... اما با کی ؟...برای رفتن به خانه ی خودت باید از دیوار بالا بری...از دیوار بالا بروی دزد می شی...دزد ناشی به کاهدون می زنه....بگذریم...

وگر نه تا خود صبح می تونم هذیون بگم....

دلم برای اینجا خیلی تنگ می شه...

هرچی باشه خونه م بود

همین جا بود که اولین بار تو اومدی...سلام کردی...همین جا بود که ... همه اینجا بود که ...

بگذریم... دل کندن از بعضی چیز ها خیلی سخته... اما خب... باید دل کند...

فقط این بار ...تو می دونی چرا ؟

من نمی فهمم...

بگذریم....

من از این به بعد اینجا هستم...

http://www.the-end.blogsky.com/

خدا نگهدار بلاگفا

بهار حضور تو ست...

zane-roozhaye-barfi — Fri, 30 Mar 2007 12:57:18 GMT

۵ عاشقانه ی شاملو عیدی من به شما

سال نو مبارک

شبانه -2

میان خورشید های همیشه
زیبائی تو
لنگری ست -
خورشیدی که
از سپیده دم همه ستارگان
بی نیازم می کند
نگاهت
شکست ستمگری ست -
نگاهی که عریانی روح مرا
از مهر
جامه ئی کرد
بدان سان که کنونم
شب بی روزن هرگز
چنان نماید
که کنایتی طنز آلود بوده است

و چشمانت با من گفتند
که فردا
روز دیگری ست -

آنک چشمانی که خمیر مایه مهر است!
وینک مهر تو:
نبرد افزاری
تا با تقدیر خویش پنجه در پنجه کنم
*
آفتاب را در فراسوهای افق پنداشته بودم
به جز عزیمت نابهنگامم گزیری نبود
چنین انگاشته بودم

ایدا فسخ عزیمت جاودانه بود
*
میان آفتاب های همیشه
زیبائی تو
لنگری ست -
نگاهت شکست ستمگری ست -
و چشمانت با من گفتند
که فردا
روز دیگری ست

....................

سرودی برای سپاس و پرستش

بوسه های تو
گنجشککان پر گوی باغند
و پستان هایت کندوی کوهستان هاست
و تنت
رازی ست جاودانه
که در خلوتی عظیم
با منش در میان می گذارند

تن تو آهنگی ست
و تن من کلمه ئی ست که در آن می نشیند
تا نغمه ئی در وجود اید :
سرودی که تداوم را می تپد

در نگاهت همه مهربانی هاست :
قاصدی که زندگی را خبر می دهد
و در سکوتت همه صداها :
فریادی که بودن را تجربه می کند

........................

آیدا در اینه

لبانت
به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند
که جاندار غار نشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان دراید

و گونه هایت
با دو شیار مّورب
که غرور ترا هدایت می کنند و
سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آن که به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،
و بکارتی سر بلند را
از رو سبیخانه های داد و ستد
سر به مهر باز آورده م

هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست
که من به زندگی نشستم!

و چشانت راز آتش است

و عشقت پیروزی آدمی ست
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد

و آغوشت
اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
و گریز از شهر
که به هزار انگشت
به وقاحت
پکی آسمان را متهم می کند
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد

در من زندانی ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمی کرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم

توفان ها
در رقص عظیم تو
به شکوهمندی
نی لبکی می نوازند،
و ترانه رگ هایت
آفتاب همیشه را طالع می کند

بگذار چنان از خواب بر ایم
که کوچه های شهر
حضور مرا دریابند
دستانت آشتی است
ودوستانی که یاری می دهند
تا دشمنی
از یاد برده شود
پیشانیت ایینه ای بلند است
تابنک و بلند،
که خواهران هفتگانه در آن می نگرند
تا به زیبایی خویش دست یابند

دو پرنده بی طاقت در سینه ات آوازمی خوانند
تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آب ها را گوارا تر کند؟

تا آ یینه پدیدار آئی
عمری دراز در آ نگریستم
من برکه ها ودریا ها را گریستم
ای پری وار درقالب آدمی
که پیکرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد!
حضور بهشتی است
که گریز از جهنم را توجیه می کند،
دریائی که مرا در خود غرق می کند
تا از همه گناهان ودروغ
شسته شوم
وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود
..............................

شبانه 2

دوستش می دارم
چرا که می شناسمش،
به دو ستی و یگانگی.
- شهر
همه بیگانگی و عداوت است.-
هنگامی که دستان مهربانش را به دست می گیرم
تنهائی غم انگیزش را در می یابم.
اندوهش غروبی دلگیر است
در غربت و تنهایی.
همچنان که شادیش
طلوع همه آفتاب هاست
و صبحانه
و نان گرم،
و پنجره ئی
که صبحگا هان
به هوای پک
گشوده می شود،
وطراوت شمعدانی ها
در پاشویه حوض.
***
چشمه ئی،
پروانه ئی، وگلی کوچک
از شادی
سر شارش می کند
و یاس معصو مانه
از اندوهی
گران بارش:
این که بامداد او، دیری است
تا شعری نسروده است.

چندان که بگویم
«ـ امشب شعری خواهم نوشت»
با لبانی متبسم به خوابی آرام فرو میرود
چنان چون سنگی
که به دریاچه ئی
و بودا
که به نیروانا.

و در این هنگام
دخترکی خردسال را ماند
که عروسک محبوبش را
تنگ در آغوش گرفته باشد.
اگر بگویم که سعادت
حادثه ئی است بر اساس اشتباهی؛
اندوه سرا پایش رادر بر می گیرد
چنان چون دریاچه ئی
که سنگی را
ونیروانا
که بودا را.

چرا که سعادت را.
جز در قلمرو عشق باز نشناخته است
عشقی که
به جز تفاهمی آشکار
نیست.
بر چهره زندگانی من
که بر آن
هر شیار
از اندوهی جانکاه حکایتی می کند
ایدا!
لبخند آمرزشی است.
نخست
دیر زمانی در او نگریستم
چندان که،چون نظری از وی باز گرفتم
درپیرامون من
همه چیزی
به هیات او در آمده بود.
آنگاه دانستم که مرادیگر
از او گزیر نیست.
..................................

شبانه 10

رود
قصیده بامدادی را
در دلتای شب
مکرر می کند
و روز
از آخرین نفس شب پر انتظار
آغاز می شود
و- اینک- سپیده دمی که شعله چراغ مرا
در طاقچه بی رنگ می کند
تا مر غکان بومی رنک را
در بوته های قالی از سکوت خواب بر انگیزد،
پنداری آفتابی است
که به آشتی
در خون من طالع می شود
***
اینک محراب مذهبی جاودانی که در آن
عابد و معبود عبادت و معبد
جلوه یی یکسان دارند:
بنده پرستش خدای می کند
هم از آن گونه
که خدای
بنده را

همه برگ وبهار
در سر انگشتان تست
هوای گسترده
در نقره انگشتانت می سوزد
و زلالی چشمه ساران
از باران وخورشید سیر آ ب می شود
***
زیبا ترین حرفت را بگو

شکنجه پنهان سکوتت را آشکار کن

و هراس مدار از آن که بگویند

ترانه ی ما

ترانه ی بیهودگی ست

چرا که عشق

حرفی بیهوده نیست

حتی بگذارآفتاب نیز برنیاید
به خاطر فردای ما اگر
بر ماش منتی است؛
چرا که عشق،
خود فرداست
خود همیشه است
بیشترین عشق جهان را به سوی تو میاورم
از معبر فریادها و حماسه ها
چرکه هیچ چیز در کنار من
از تو عظیم تر نبوده است
که قلبت
چون پروانه یی
ظریف و کوچک وعاشق است

ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی
و به جنسیت خود غره ای
به خاطر عشقت!-
ای صبور! ای پرستار!
ای مومن!
پیروزی تو میوه حقیقت توست

رگبارها و برفها را
توفان و آفتاب آتش بیز را
به تحمل صبر
شکستی
باش تا میوه غرورت برسد
ای زنی که صبحانه خورشید در پیراهن تست،
پیروزی عشق نسیب تو باد!
***
از برای تو، مفهومی نیست -
نه لحظه ئی:
پروانه ئیست که بال میزند
یا رود خانه ای که در حال گذر است -

هیچ چیز تکرار نمی شود
و عمر به پایان می رسد:
پروانه
بر شکوفه یی نشست
و رود به دریا پیوست

آخر شاهنامه

zane-roozhaye-barfi — Thu, 15 Mar 2007 19:03:18 GMT

این شکسته چنگ بی قانون
رام چنگ چنگی شوریده رنگ پیر
گاه گویی خواب می بیند
خویش را در بارگاه پر فروغ مهر
طرفه چشم نداز شاد و شاهد زرتشت
یا پریزادی چمان سرمست
در چمنزاران پک و روشن مهتاب می بیند
روشنیهای دروغینی
کاروان شعله های مرده در مرداب
بر جبین قدسی محراب می بیند
یاد ایام شکوه و فخر و عصمت را
می سراید شاد
قصه ی غمگین غربت را..........

................

ای پریشانگوی مسکین ! پرده دیگر کن
پوردستان جان ز چاه نابرادر نخواهد برد
مرد ، مرد ، او مرد
داستان پور فرخزاد را سر کن
آن که گویی ناله اش از قعر چاهی ژرف می اید
نالد و موید
موید و گوید
آه ، دیگر ما
فاتحان گوژپشت و پیر را مانیم
بر به کشتیهای موج بادبان را از کف
دل به یاد بره های فرهی ، در دشت ایام تهی ، بسته
تیغهامان زنگخورده و کهنه و خسته
کوسهامان جاودان خاموش
تیرهامان بال بشکسته
ما
فاتحان شهرهای رفته بر بادیم
با صدایی ناتوانتر زانکه بیرون اید از سینه
راویان قصه های رفته از یادیم
کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه هامان را
گویی از شاهی ست بیگانه
یا ز میری دودمانش منقرض گشته
گاهگه بیدار می خواهیم شد زین خواب جادویی
همچو خواب همگنان غاز
چشم می مالیم و می گوییم : آنک ، طرفه قصر زرنگار
صبح شیرینکار
لیک بی مرگ است دقیانوس
وای ، وای ، افسوس
...................................................................................

ما از«اورک» ها نبوده ایم...خون خوار نبوده ایم...وحشی نبوده ایم...

آقای زاک سنایدر...آقای فرانک میلر...نه شما و نه هیچ قدرتی نمیتواند انکار کند...تمدن بیش از ۷۰۰۰ ساله ی ایران را

اولین بنا های خشتی جهان...اولین طاق ها و قوس ها...اولین شهرها ...اولین سیستم لوله کشی آب...

اولین بیانیه ی حقوق بشر...

و بسیار اولین های دیگر دراین خاک شمرده شد.

چند تاش را می خواهید پاره کنید؟

فکرمیکنم حالا دیگرهمه ی شما ازماجرای فیلم سیصد خبر دارید. جزئیات مطلب را می توانید در این آدرس بخوانید:

http://www.osyan.net/2007/03/post_926.php

چه باید کرد؟؟؟

گذشتن از این ماجرا به خدا خیلی درد دارد.

چه باید کرد؟؟؟

مرثیه ی کودکی

zane-roozhaye-barfi — Sat, 03 Feb 2007 16:23:18 GMT

رود...

خانه...

که شوهر کرد

کودکانه ها غرق شد

و زنی که بوسه هاش طعم سیگار می داد

دیگر هیچ گاه

به آسمان نگاه نکرد

دوخته شد

به دکمه های پیراهن تو

گیس های من

فرفره های بادی

چکمه های تو

فواره های رنگی

و بوی خاک و رنگ سبزه و توپ...

تانک...

مسلسل...

خیلی اثر دارد...

برادرم رگ ندارد

سورنگ دارد

عروسکم دامن ندارد...

آینه گیس های مرا نشان نداد

دست های من بسته اند...

پیراهنت چه قدر دکمه دارد...

لاشخور...

آینه نمی شناسد...

گیس نمی شناسد...

طعم مردمک های تو را دوست دارد...

کفش های من خسته اند...

بیابان آخر ندارد...

(ناتمام است).

بازی یلدا

zane-roozhaye-barfi — Sun, 31 Dec 2006 11:56:18 GMT

شهرزاد عزیزم مرسی از دعوتت. اما بازی سختیه...خب من فکر می کنم خیلی چیزا هست که گفتنش ضرورتی نداره ...خیلی چیزا هست که آدم دلش می خواد همه بدونن اما نمیشه ...یا... حرف زدن در مورد این مسایل معمولا خیلی مشکله...

۱- وقتی ۴ ساله بودم یه شب تو حیاط خونه ی مادربزرگ با بابام مشغول بازی بودیم . یک کارتن پودر رخت شویی زیر راه پله ی پشت بام توجه من رو به خودش جلب کرد. پرسیدم : بابا این همه تاید برای چی اینجاست؟! گفت : برای روز مبادا!! من تا مدت ها فکرم مشغول این مسئله بود که روز مبادا چه روزیه که این همه تاید!!! نیاز داره. بعد ها هم این خاطره سب ساز نوشتن شعر برای روز مبادا شد.

۲- از سال اول ابتدایی تا سال آخر دبیرستان توی مدرسه در حال خوندن یا رقصیدن می گرفتنم. ولی چون بچه زرنگ بودم کاری باهام نداشتن. تمام دوران کودکی ام به شیطنت و البته کمی فراتر از اون (وحشی بازی) گذشت. دوچرخه ی پسرای محله رو می دزدیدم و فرار می کردم. اونا بدو و من بدو تا نزدیکی های خونه مون که دوچرخه شون رو ول کنم تو کوچه و بپرم تو خونه قایم شم. تخصصم هم در بالارفتن از درخت های سه پستون و چیدن سه پستون و درست کردن بادبادک و پریدن پشت وانت در حال حرکت و ...پیش پا افتاده هاش پنچر کردن لاستیک همیسایه بداخلاق و زنگ زدن و فرار کردن(البته فقط همسایه های بد) خلاصه یه دختر بچه ی فضول و رویایی و فوق العاده وراج.

۳- یه بار چند سال پیش ۷۰ تا استامینوفن کدئین رو با هم خوردم. اما نمردم ...هیچیم نشد....فقط شب رو تا صبح گلاب به روتون ۱۰۰ بار آوردم بالا. و به این نتیجه رسیدم که باید راه های بهتر رو هم یاد بگیرم. (غرض البته خودکشی نبود!!!). هنوز که هنوزه بوی استامینوفن کدئین حالم و به هم میزنه.

۴- عاشق تمام حیوونام. هر جور جانوری که فکرش رو کنین دوست دارم و حتما در صورت امکان نگه داری میکنم. فعلا مشغول یه همستر کوچولوی خوشکلم که جای خالی جوجه ها م و پر می کنه. تو پرونده ام هم سگ و گربه و روباه و ...داشتم تا حالا. حیوانات اولاد وفاداری هستند!!! تو اتاقم هم پر از عروسکه حیووونه ...اشکالی داره؟؟؟

۵- یه زمانی به شدت دوم خردادی بودم...به خاتمی هم رای دادم...عشق شریعتی داشتم و یه مدت هم ازاین اسلام گراهای مثلا روشن بودم...خب که چی؟؟؟کاش هنوز هم می تونستم به چیزی یا کسی اعتقاد داشته باشم.

خب..این هم چند تا اعتراف کوچولوی مضحک. اما...به قول مارگوت بیکل :

سکوت سرشار از سخنان نا گفته است!!!

بگذریم. من هم حمیدرضا سلیمانی و ناهید و(اسب وحشی)بهار هاشمی و (کابوس) مهدی و سبا پاکدل (ملکه سبا) رو به بازی دعوت می کنم.